Fiyos de Nicer

30/04/2008

¡¡ SI !!
¡¡ É certo !!

Somos probes, tamos en decadencia, nun nos queremos, somos grandonos y un pelín babayos (y algúa qu'outra cousa más) .... pero a nosa palabra ten valor, y a nosa firma é úa grantia.

Ben padecemos nesta terra a os "nosos" patéticos gobernantes que tan fundindo, ano tras ano, el noso país, desfendo postos de trabayo, empresas, cultura y identidá.

Ben soportamos as restriccióis europeas a os nosos pilares económicos.

Ben sufrimos úa sociedá apigazada, sin pulso, nin iniciativa.

Ben aguantamos os inxustos repartos dos gobernos estatales, y as babayadas anti-solidarias d'algús promotores da llei del embudo autonómico.

Pero a pesar de todo, reconocendo os feitos y a descorazonadora situación na que nos atoupamos, AQUÍ tamos lluitando contra vento y marea por a nosa supervivencia como pueblo, y a pesar das presióis colonizadores tovía nun entró nel noso vocabulario a palabra RENDICIÓN.

Pero lo que resulta insoportablemente humillante, y el títere goberno asturiano nun poder fer "nel noso nome", é permitir que nos ningunén dende fora polla súa incompetencia. Toda úa caterma dos nosos politicuchos de festa en Santiago y nun foron quenes a impoñer un protocolo mínimo de "búa educación y saber tar" diplomacia y compromiso nas súas reunióis (seguramente col baduyo chen, esqueicéronlo).

NUN pode ser qu'as conclusiois firmadas da GRAN "CUMIA" ASTUR-GALLEGA del 19/04/2008 foran:

"... Os Gobernos del Principado d'Asturias y da Xunta de Galicia compartimos, y espresamos a nosa vonluntá de defender, puntos esenciales de coincidencia ante a reforma del modelo de financiación autonómico...."

y a os poucos días (26/04/2008) haiga que ller del puño y lletra del VICEPRESIDENTE gallego:

"... xuntar con Asturias ...... non sería unha boa estrategia porque Galiza non é pobre..."
 

Si nun son quienes a pactar úa mínima diplomacia y compromiso, si nun poden manter a palabra dada úa sóla semana, si Touriño nun e quen a poñer orden na súa propia casa, .... é muito miyor suspender estos encontros hasta novo aviso. Nun ten sentido nin é serio, firmar úa cousa y fella estoupar úa semana despós.

Que coste que nun temos nada que dicir da postura política del BNG: qu'ellos son ricos, nosoutros probes y que cada un se busque a vida pol sóu llao.... é úa posición llexítima, defendible y respetable, lo que nun é de recibo e dinamitar as concluióis pactadas na gran "CUMIA" a os pucos días de redactarse, sendo el dinamiteiro oficial el VICEPRESIDENTE DEL GOBERNO GALLEGO (nin más nin menos).

Pra este respeto y compromiso pra cuas conclusióis finales, e miyor qu'a "CUMIA" gallega, y a "CUMIA" asturiana nun se volvan axuntar.

D'outra parte préstanos pol alma que Galicia sía úa comunidad rica, próspera y avanzada, y nun quera saber de nada dos sous miserables vecíos, y pollo tanto nun volva a merterse nos nosos axuntos "de probes".

Xa lo diz ben el título d'este post.

 El BNG cree que Galicia no debe aliarse con regiones pobres «como Asturias»

El portavoz nacional del BNG, Anxo Quintana, advirtió ayer de que la «batalla» de la financiación autonómica «se ganará» con una negociación bilateral entre la Xunta y el Gobierno central y no «haciendo alianzas inestables con territorios que no se parecen nada» a la situación de Galicia. El líder nacionalista señaló que «no es necesario que Galicia se junte con Asturias, Castilla y León o Extremadura" -como había propuesto el presidente de la Xunta, Emilio Pérez Touriño- para «impedir que los catalanes o valencianos impongan su modelo de financiación» ya que, aseguró, «Galicia no es pobre». Quintana destacó asimismo que la defensa de estas variables en el nuevo modelo de financiación «solo es posible desde la negociación de igual a igual con el estado, como Cataluña o el País Vasco».

Así, Quintana aseguró que el Estado «está viviendo tiempos de crisis» y también «de cambios en el modelo de financiación» y apostó por tener en cuenta para la distribución el «envejecimiento y esparcimiento de la población», en detrimento de «los que quieren priorizar la población o el número de inmigrantes» para el reparto.

Sin temores

El consejero de Economía y Asuntos Europeos del Gobierno asturiano, Jaime Rabanal, considera que el «limitado» esfuerzo financiero de la Administración central ante la reforma de la financiación autonómica «no condicionará» el resultado de la negociación.

En un encuentro ante los medios de comunicación, Rabanal se ha referido así a las afirmaciones realizadas ayer por el vicepresidente del Gobierno, Pedro Solbes, en las que el Ejecutivo central puede hacer «un esfuerzo financiero» que, «necesariamente, será muy limitado en las condiciones actuales».

Según el titular de Economía de Gabinete asturiano, en dicho proceso los recursos «puntuales» que pueda aportar el Estado no serán los elementos fundamentales de la negociación «aún siendo importantes».

El Comercio 27/04/08
http://www.elcomerciodigital.com/gijon/20080427/politica/cree-galicia-debe-aliarse-20080427.html

____________________________________

DECLARACIÓN FINAL de la IX CUMBRE GALAICO-ASTURIANA 2008

[....]
FINANCIACIÓN AUTONÓMICA. PRINCIPIOS COMPARTIDOS

Los Gobiernos del Principado de Asturias y de la Xunta de Galicia compartimos, y expresamos nuestra voluntad de defender, puntos esenciales de coincidencia ante la reforma del modelo de financiación autonómico.

Consideramos, en este sentido, que el marco de negociación ha de ser multilateral, en el seno del Consejo de Política Fiscal y Financiera de las Comunidades Autónomas; y que el modelo resultante ha de garantizar el equilibrio entre ingresos y gastos, y la suficiencia financiera dinámica.

Entendemos ambos gobiernos que a la hora de establecer las necesidades financieras de partida deben considerarse, como elementos de importancia del modelo, datos como el envejecimiento, la dispersión poblacional y la orografía; cuestiones que deben ganar importancia frente al número de habitantes, como variables de reparto.

Otro objetivo irrenunciable del nuevo modelo ha de ser el de garantizar el equilibrio territorial; esto es lograr que los servicios que prestan las comunidades autónomas tengan un nivel similar, sin que ello suponga un mayor esfuerzo fiscal para los ciudadanos y ciudadanas.

Por último, coincidimos igualmente en la necesidad de desarrollar los principios de autonomía y corresponsabilidad fiscal, coordinación y lealtad institucional.
[....]

__________________________

Financiarmos o autogoberno 

Onte, venres, repasaba eu as miñas notas mentras tomaba un cafeíño rápido e agardaba polo Conselleiro Suárez Canal para a presentación pública do Plan de Dinamización do Medio Rural. Nesas, achegáronse á miña mesa dúas rapazas novas. Reproduzo a conversa:

- Ola, Anxo, desculpa un momentiño.... Somos estudantes do último curso de Económicas e estamos a facer un traballo sobre as balanzas fiscais e o financiamento autonómico. No BNG, estades a favor de que se publiquen as balanzas fiscais?

- As balanzas fiscais hai que facelas ben. Nesta materia do financiamento cómpre estudar moi ben os números e botar as contas ao dereito.

- Pero, qué lle convén a Galiza? Financiámonos co que aquí se recada ou precisamos a solidariedade doutras zonas máis desenvolvidas?

- Mirade, o autogoberno significa autoresponsabilidade. Para nos autogobernar temos que contar cun financiamento suficiente e, de poder ser, o máis automático posíbel, que non faga depender a calidade dos nosos servizos nin o desenvolvemento das nosas políticas da decisión  anual do Goberno central de subir ou baixar unha suposta cota de solidariedade.

- Xa, iso todo esta moi ben. Pero nos xornais, ás veces, saen informacións dicindo que temos que nos xuntar con Asturias, Castela e León ou Extremadura para impedir que os cataláns ou valencianos impoñan o modelo de financiamento que lles convén.

- Pois no BNG cremos que esa non sería unha boa estrategia porque Galiza non é pobre. Claro, non temos o grao de desenvolvemento da economía catalá e, por tanto, non temos ese exceso de recadación a respecto do custo dos nosos servizos. Mais tampouco é certo que recibamos moito máis do que recadamos. Estamos nun chanzo intermedio, porque o que recadan a Xunta e o Estado por tributación e o que invisten en cadanseus Orzamentos son magnitudes parellas.

- Si, xa sabemos iso. Pero mira, hai moitos galegos cobrando pensión...

- Cobran porque cotizaron aquí, en Suiza ou en Bilbao. A Seguridade Social baséase na caixa única e na cotización persoal. Aquí non pinta nada a solidariedade interterritorial, porque o da pensión é un asunto entre a caixa única e a persoa. Non se pode misturar o asunto do financiamento co da Seguridade Social.

- Entón, Anxo, se o choio é así e nos cederan a recadación do Imposto de Sociedades das empresas que producen aquí e cotizan en Madrid, teríamos cartos dabondo para financiar a autonomía.

- Segundo as nosas contas xa os teríamos agora. Pero é evidente que se o Imposto de Sociedades fose xusto, empresas como CITROEN ou UNIÓN-FENOSA haberían pagar aquí pola renda que gañan porque é aquí onde producen. Iso inxectaría un adicional de cartos moi importante e nos situaría, case definitivamente, no grupo das nacións e territorios que recadan o que precisan gastar de xeito claramente suficiente.

- Pero precisamos da solidariedade dos máis desenvolvidos para que nos paguen a débeda histórica...

- Non, a débeda histórica ou, o que é o mesmo, o pagamento do déficit estrutural que temos é unha cuestión de xustiza e non de solidariedade. Porque este déficit ou débeda xerouse pola falla de investimentos do Goberno central durante unha longa tempada da nosa historia. Por iso o BNG obtivo na lexislatura estatal pasada que os Orzamentos xerais do Estado invistan un 8% dos seus programas de infraestruturas na Galiza, a pesares de sermos só o 6% en termos poboacionais. Pero cómpre que se manteña esta porcentaxe durante uns dez ou doce anos para liquidarmos esta débeda.

- E despois de que nos paguen a débeda, financiarémonos nós sós?

- Despois de que nos paguen a débeda, a nosa economía atoparáse dotada dun capital social básico que nos vai permitir financiarmos o autogoberno cunha marxe suficiente. E exerceremos a autonomía como adultos. Sabedes que cando nos toca marchar da casa temos que botar contas, aforrar nunhas cousas e renunciar a outras. Pero non se pode medrar como persoas se non somos autónomos. Pois aos países pásalles o mesmo...

- Temos que marchar, Anxo. Enviarémosche por email o noso traballo...

- Adeus, moita sorte co traballo e nos exames...      

Ao marcharen as estudantes aínda tiven un minutiño para seguer a teimar neste tema. Tantas apelacións á solidariedade, non agocharán unha falta de definición que só beneficia ao Goberno central? Por qué aínda hai galegos que pensan que somos e seremos uns pobriños? E que non estamos todos dacordo en gobernarmos a nosa vida? Pero en calquera caso, vivimos tempos de crise e tamén de muda no modelo de financiamento autonómico. No novo modelo algúns queren priorizar a poboación ou o número de inmigrantes. E nós queremos que se teña en conta o avellentamento e o espallamento da nosa poboación (temos máis da metade dos núcleos urbanos do Estado). Tamén queremos que se avalíen outras variábeis que teñen que ver co noso esforzo medioambiental.

Teño para mín que a defensa destas variábeis no novo modelo de financiamento só é posíbel desde a negociación bilateral co Estado. De igual a igual, coma Catalunya ou Euskadi. Velaí porque o mércores no Parlamento propuxen o acordo conxunto das tres forzas políticas para reformar a Comisión de Cooperación Xunta-Goberno central e convertela nunha auténtica Comisión Bilateral onde discutamos os investimentos estatais, a súa execución, a liquidación da débeda histórica ou o peso que estas variábeis teñan no noso financiamento futuro.

Porque a batalla do financiamento non a imos gañar facendo alianzas inestábeis  e sempre á contra con territorios que non se asemellan para nada á nosa situación e circunstancias. Gañarémola só desde o diálogo e a negociación bilateral co Estado. En clave de país, dando e esixindo respecto institucional. Como adoitan facer as Nacións.

P.D.: Esta semana convídovos a que botedes unha ollada ó traballo que está a facer o meu compañeiro Alfredo Suárez Canal na Consellaría do Medio Rural. Despois de iniciativas transformadoras como a do Banco de Terras, a Mesa do leite ou as unidades de xestión forestal, tiven a honra de presentar con él onte o Plan de Dinamizacióin do Medio Rural. 212 millóns de euros para desenvolver un dos eixos centrais da política do BNG na Xunta contra a crise económica. Que vai permitir que o medio rural, no canto de ser o lugar onde se instale a crise, poida converterse nun espazo xerador de actividade económica e emprego. O traballo serio, o estudo rigoroso e o diálogo coa sociedade definen a boa xestión e a boa política. Grazas, pois, Alfredo.   

blog de Anxo Quintana 26/04/08
http://www.falaconquin.com/bng/quin/?p=150

Por: FdN | Increible pero Certo | Comentarios (4) | Referencias (0)
Llido: 304 veces